Lesson Nine 237 -
18 གནང་དང་19 ཞེས་བཤད་པ་རེད། ཞི་དུལ་སེམས་བཟང་གི་ར་དེརྭས་སྤྱང་ཀིར་ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་གནོད་འཚེ་གང་ཡང་གཏོང་རྒྱུ་
མེད་པའི་མ
ནའ་བསྐྱལ་ད་མ་བཅའ་བཞག་སོང་ཞེས་བཤད་པས་སྤྱང་ཀིས་ང་ནི་ཤ་གཟན་སྲོག་ཆག་ཆགས་20 ཡིན་པས་ཁྱོད་གློད་ན་ག་ནས་
འགྲིགས་21 ཞེས་བཤད། ར་དེའི་སེམས་ལ་ད་ནི་སྤྱང་ཀིའི་ཁ་ནས་ཐར་ཐབས་བྲལ་སོང་སྙམ་ནས་སེམས་ནང་འགྱོད་པ་དྲག་པོ་
སྐྱེད་
དེ་སྡོད་པའི་ཚེ་གློ་བུར་དུ་རི་བོང་ཞིག་མཆོང་ས་རྒྱུ་ད་ང་བཅས་ཏེ་22 མདུན་དུ་སླེབས་བྱང་བས་རས་ལམ་སེང་རི་བོང་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་
ད་
ལྟ་འདིར་བྱུང་བའི་གནས་ཚུལ་ལ་ང་གཉིས་སུ་བདེན་གྱི་དཔང་པོ་ཞིག་གནང་རོགས་ཞེས་23 ཞུ་བ་འཐེན་པ་རེད། རི་བོང་གིས་
བྲ
ཁ་རྡོ་ཞིག་གི་སྒང་ལ་ལངས་ནས་ན་ཅོག་ཀྲོང་ཀྲོང་བྱས་ནས་ར་དང་སྤྱང་ཀིས་བཤད་པའི་གནས་ཚུལ་རྣམས་ཉན་རྗེས་ཁོས་ཁྱེད་
གཉིས་ཀར་རྒྱུ་མཚན་འདུག་པས་ང་ས་ཁྱོད་གཉིས་ཟཐུའི་སྐད་ཆ་བདེན་པ་ཡིན་མིན་24 མ་ཤེས་པས་སྔོན་ལ་ཁྱོད་གཉིས་ཀྱིས་ཐོག་མའི་
གནས་ཚུལ་བྱུང་ལུགས་ནམས་25 ངས་མཐོང་སར་སླར་ཡང་ཐཱེང་ས་གཅིག་གྱིས་དང་26 ང་ས་གནས་ཚུལ་རྣམས་དངོས་སུ་མཐོང་
རྗེས་གཞི་ནས་27 སུ་བདེན་ཤན་འབྱེད་བྱེད་ཐུབ་ཅེས་བཤད་པ་རེད། སྤྱང་ཀིས་སྔར་གྱི་དོང་རྙིའི་ནང་མཆོང་ས་རྗེས་རང་ཉིད་དོང་
གི་
ཕྱི་ལ་ཐོན་ཐབས་མེད་པ་ཤེས་28 ཏེ་སླར་ཡང་ར་འབོད་29 ནས་ང་སྐྱོབ་རོགས་30 ཞེས་ཞུ་བ་ཡང་ཡང་འཐཱེན་པ་རེད། སྐབས་
དེར་རི་
བོང་གིས་དོང་རྙིའི་ཁ་ནས་མར་བལྟས་ཏེ་དྲིན་ལན་ལོག་འཇལ་བྱེད་མཁན་31 ཁྱོད་རྔོན་པས་སྐྱོབ་པར་ཡོང་བར་བསྒུཁས་32
ནས་སྡོད་ཅིག་33 ཅེས་སྨྲས[ དེ་ནས་རི་བོང་དང་ར་གཉིས་དགའ་སྤྲོའི་ང་ང་མཉམ་དུ་ནགས་ཚལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བསྐྱོད་དོ34
9.17 ཽ་ l.2 Translation The Wolf and the Hunte
According to sayings
According to sayings (passed down) from previousi̅generations, in ancient times
there was a wolf who searched for food in a forest. Incredibly, that wo]f suddenly fell
intoa pittrap set by a hunter while on the roadin seauch of food. The wolf shouted
loudly in aunguish, "Obtain merit. Please save me." At thati̅time a goat heard (the shouts)
and looked into the pit. When he did this, he saw a wolf crying. (Thewolfsaid,) " (My)
children are left at home a]one and there is no one tolook after them, so now they will all
starve to death." That goat was very suspicious and said to the wolf, "If Ihelp you now,
you will eat me. vrou are not fit for saVing." The wolr clasped his two hands together (in
prayerlike fashioñl) and pleaded, "Because your kindness is as deep as the ocean, ifyou
saVe rne, Iswear to konchosum that Iwill never haurnl you at all."
Because the wolf pleaded over and over again, the goat could not tolerateitand
finally searched fora leather rope and threw iti̅into the pit. The wolf grabbedtheropeand
(the goat) lifted him to the outside of the the pit. As soon as the wolf escaped fromi̅the
pit, feeling uneasy about immediately eating the goat, he smoothly and cleverly said,
"The gratitude (IhaVe) for saving my life is impossib]e to forget. NeVertheless, becauseI



tibetan OCR www.dharmabook.ru
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*